Op sollicitatie

Toen ik nog als journalist werkte, merkte een net benoemd raadslid in zijn interview met me op: "Er zijn twee dingen die je in je leven kunt worden zonder dat je er ook maar een enkel diploma voor hoeft te halen: vader of moeder en raadslid." Ik vond vooral dat ouderschap zonder enige proeve van bekwaamheid nogal schokkend. Dat had ik me nog nooit gerealiseerd.

Afgelopen zaterdag moest ik ook even aan het diplomaloze raadslid denken. Ik moest solliciteren naar een plaats op de kandidatenlijst voor gemeenteraadsverkiezingen. Een dame en twee heren bevroegen me drie kwartier over de afgelopen vier jaar in de raad (wat ik dacht daar voor elkaar gebracht te hebben?) en over de komende vier jaar (waar ik aan wilde werken?). En vooral vroegen ze me naar mijn persoonlijke drijfveren en welke competenties ik meebreng om het raadswerk een beetje fatsoenlijk uit te voeren.

Ik ben helemaal niet zo'n politiek dier. Ik hou er van om samen met mensen een stap vooruit te zetten in de samenleving, om iets te ondernemen waar je met z'n allen een beetje beter van wordt. En ik vind de gemeente, zeker van de omvang van Rhenen, zo'n mooie maat: de lijnen kunnen kort zijn, mensen kennen elkaar en er is sprake van veel verbondenheid tussen groepen mensen, de problemen zijn te overzien (hoewel niet altijd op te lossen)en als gemeente heb je macht en middelen om concreet iets te doen.

Natuurlijk heb ik wel een visie van waaruit ik naar de wereld kijk. En die vind ik terug in het programma van de Progressieve Combinatie: we staan voor een duurzame en solidaire samenleving en gemeentepolitiek gaat over lokaal maatschappelijk belang en niet over particulier en eigen belang.

Daarover ging het gesprek met de kandidatencommissie. Het voelde toch als een soort proeve van bekwaamheid. Ik hoop dat ik slaag. In die eerste vier jaar moet je toch eerst wennen en verkennen en vooral heel veel leren. Het is jammer als die ervaring en kennis voor de komende vier jaar verloren gaat. Die wil ik juist zien in te zetten en uit te buiten.

Nou ja, spannend is het wel. En ik bedenk: voldoende stemmen tijdens de verkiezingen, dat is natuurlijk het ultieme diploma voor een raadslid.
Simone Veldboer

Vreewijk: over bewoners, bewaren en betalen

De afgelopen week stond vooral in het teken van Vreewijk. De bewoners wachten al sinds jaar en dag op verbouwing, vernieuwing of nieuwbouw van hun huis. De Rhenense Woningstichting wil nieuw bouwen en meer en dichter op elkaar omdat dat financieel het gunstigste is. Maar de gemeenteraad realiseert zich dat Vreewijk een uniek stukje Rhenen is met een eigen geschiedenis en een cultuur-historische waarde als tuindorp. Nieuwbouw betekent een onherroepelijk einde voor deze wijk.

Zonder bewoners
We hebben er als raad al een paar avonden aan besteed, maar altijd zonder bewoners. Ik herinnerde me dat in een van onze straatacties een bewoonster van Vreewijk me vroeg wanneer de gemeente zich eens met de bewoners zou bemoeien. We kunnen niet over de hoofden van de bewoners heen besluiten over Vreewijk, dacht ik en fractiegenoot Abdel Mouni dacht er net zo over. Daarom heeft de Progressieve Combinatie bij de andere fracties aangedrongen op een bewonersavond en gelukkig kregen we steun voor dat plan.

Met bewoners maar zonder woningstichting
Het zaaltje aan de Anjerlaan zat propvol. Of er ook behoefte aan zo’n bijeenkomst is. Treurige afwezige was de Rhenense Woningstichting want die wil niet praten over bewaren en restaureren. Die wil alleen praten over nieuwbouw. Daardoor kreeg de mogelijke restauratie van de woningen alle aandacht op de bewonersavond. En er waren genoeg bewoners die hun wijk graag overeind houden maar het moet betaalbaar voor hen zijn. Dat is cruciaal.

Haalbaar en betaalbaar
Als de woningen het waard blijken – en daar moet eerst duidelijkheid over zijn, dan zou ik Vreewijk best in haar volle luister herstellen als tuindorp. En dan met woningen die voldoen aan de eisen van 2010, waar de bewoners het naar hun zin hebben. Maar ik vind vooral dat we goed moeten kijken hoe zo’n restauratie betaald moet worden. Vreewijk is niet het eerste tuindorp dat hersteld wordt. Vanuit haar maatschappelijke opdracht zou de woningstichting er een taak in hebben. Juist zo’n corporatie is immers meer dan alleen een stenenstapelaar. En de gemeenteraad moet even zo bekijken waar de gemeente een bijdrage kan leveren. Ik denk dat een pronkwijk als Vreewijk een aanwinst voor heel Rhenen is, en ik denk ook dat de bewoners voor alles op een redelijke huur moeten kunnen rekenen.